Με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, στεκόμαστε για λίγο και σκεφτόμαστε: τι μαθαίνουν τελικά τα παιδιά μας από εμάς;
Στο σχολείο και στο σπίτι, τα παιδιά ακούν περισσότερα από όσα λέμε. Ακούν τον τόνο της φωνής μας, τον τρόπο που μιλάμε για τους άλλους, την ευκολία ή τη δυσκολία με την οποία βγάζουμε συμπεράσματα. Κάθε μας λέξη, κάθε μας στάση γίνεται η εσωτερική τους φωνή. Γίνεται ο τρόπος που θα μιλήσουν αύριο στον εαυτό τους και στους γύρω τους.
Δεν είναι καλό να βιαζόμαστε να κρίνουμε. Πίσω από κάθε συμπεριφορά υπάρχει μια ιστορία που ίσως δεν γνωρίζουμε. Ας δίνουμε χρόνο, ας ακούμε προσεκτικά, ας αφήνουμε χώρο για εξηγήσεις και δεύτερες ευκαιρίες. Όταν προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου, ανοίγουμε δρόμο στην κατανόηση· και η κατανόηση είναι το πρώτο βήμα για τη συμφιλίωση.
Η πρόληψη της βίας δεν χτίζεται με φόβο, αλλά με σχέση. Με συνεργασία σχολείου και οικογένειας, με σεβασμό στους ρόλους όλων, με σαφή όρια που τίθενται με σταθερότητα και αγάπη. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώθουν ασφάλεια, δικαιοσύνη και συνέπεια. Χρειάζονται να βλέπουν στην πράξη πως οι αξίες ισχύουν για όλους.
Ας δείξουμε, λοιπόν, με μικρές καθημερινές πράξεις καλοσύνης ότι η ζωή μπορεί να γίνει ομορφότερη: χωρίς φωνές και εντάσεις, χωρίς βία, με καλούς τρόπους, με λόγια που δεν πληγώνουν αλλά στηρίζουν.Με δικαιοσύνη, πρόβλεψη για όλους και ουσιαστική συμπερίληψη και μέριμνα για προσβασιμότητα παντού κάθε παιδιού, κάθε διαφορετικού ανθρώπου.
Γιατί η διαφορετικότητα δεν είναι εμπόδιο· είναι ο πλούτος και η ομορφιά μας.
Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι.